W latach 1407–1434 jako dziedzic we wsi odnotowany został Wincenty ze Sławna Sławieński. W latach 1424–1464 Jan Sławieński, a w latach 1427–1443 Sędziwój Sławieński, syn Krzywosąda ze Sławna. W latach 1486–1517 dziedzicem we wsi był Mikołaj Sławieński, syn Jana Sławieńskiego.
W 1469 wieś została odnotowana jako zalegająca z podatkiem królewskim. W 1508 pobrano z niej podatki z części Mikołaja Sławieńskiego od jednego łana, a z części należącej do Jana Marlewskiego od 1/3 łana. W 1510 w Sławienku było 8 półłanków, na których gospodarowało 5 zagrodników. W 1563 pobrano podatki z części Jana Sławieńskiego zwanego także Marlewskim od 2 łanów oraz karczmy dorocznej, a z części Wawrzyńca Sławieńskiego od jednego łana. W 1577 pobór zapłacił Jarosz Sławieński.
W 1532 miało miejsce rozgraniczenie okolicznych wsi Dębe, Prusinowo, Sławienko, Młynkowo oraz Śmieszkowo. Opisano wówczas najbliższą okolicę wsi. Odnotowano kopiec narożny wsi Dębe, Sławienka i Prusinowa znajdujący się przy strudze czyli miedzy (łac. „gurges sive miedza”) koło wielkiej drogi prowadzącej do Czarnkowa. Pomiędzy Śmieszkowem, Prusinowem, a Sławienkiem znajdowało się bagno zwane „Trzciane”, las zwany „Mały Utrynek” oraz dąbrowa zwana „Pośredniak”. W 1541 odnotowany został kopiec narożny Sławienka, Sławna, Prusinowa, Młynkowa oraz Śmieszkowa.