Rok 1811 to początek wynalazków związanych ze znacznym usprawnieniem etapu drukowania. Były to: maszyna pospieszna autorstwa Fryderyka Koeniga, maszyna rotacyjna Richarda M. Hoe z 1846 roku oraz stosowana do dzisiaj maszyna offsetowa z 1903 roku.
Poszerzenie możliwości technologicznych maszyn w procesie druku wymusiło zmodyfikowanie procesów wykonywanych w późniejszych etapach prac związanych z czynnościami wykończeniowymi.
Uprzemysłowienie procesów introligatorskich mały|Grzbiet zaokrąglony oporkowy
Oprawa a la Bradel Punktem wyjścia dla uprzemysłowienia technik introligatorskich była nowatorska konstrukcja oprawy, autorstwa Alexisa Pierre’a Bradela z końca XVIII wieku. To rozwiązanie polegało na przygotowaniu okładki niezależnie od bloku książki, z którym łączona była na samym końcu. Początkowo Bradel wykonywał okładkę z jednego fragmentu materiału i łamał pośrodku. W XIX wieku technika ta została zmodyfikowana i zaczęto stosować dwie odrębne tekturki jako okładzinówki oraz pasek kartonu jako grzbietówkę, co pozwalało uzyskać oporkowy grzbiet w finalnym wyglądzie książki. Okładkę doklejano do bloku książki za pomocą wyklejek mocowanych do wewnętrznych stron okładki, z czasem ten sposób oprawy uzyskał nazwę oprawy wklejanej.