Linie do oprawy broszurowej Pierwsze linie łączyły składki za pomocą samego kleju bez użycia nici czy drutu, dla trwałości i dokładności pokrycia kleju w grzbiecie robiono poprzeczne nacięcia. W okresie międzywojennym wyewoluowały tzw. linie zbierająco-szyjące łączące składki jedna w drugą i zszywające je zeszytowoPokorzyńska E., Introligatorstwo polskie na drodze do uprzemysłowienia w XIX i 1. połowie XX wieku, „Acta Poligraphica”, 2013, nr 1, s. 74..
Dla usprawnienia pracy introligatora, obok nowatorskich urządzeń powstały również mniejsze narzędzia pomocnicze jak bigówko-perforówki, wyżymaczki, oczkarki czy sztance do wykrawania niestandardowych kształtów.
Zmechanizowanie wielu procesów w warsztacie introligatorskim wymusiło przeorganizowanie pracy specjalistów i podzielenie obróbki na etapy. Dotychczas introligator wykonywał wszystkie czynności po kolei, od początku do końca. Uproszczenie pewnych operacji pozwoliło na zatrudnianiu mniej wykwalifikowanych pracowników do prostszych zadań, do tych bardziej skomplikowanych byli delegowani doświadczeni mistrzowie.