Na podstawie bogatego zbioru zielników, które zgromadził w czasie badań i wypraw terenowych, w 1924 ogłosił dwie rozprawy naukowe: Studia nad florą porostów Tatr. (część I), Porosty zebrane w Dolinie Kościeliskiej. Wyniki badań porostów Tatr przeprowadzonych przez niego opublikowano w „Sprawozdaniu Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie”. Działalność publikacyjną rozpoczął rok wcześniej, pisząc do „Rocznika Pedagogicznego” artykuł Ochrona przyrody w szkole. W celach naukowych i poznawczych w 1926 udał się do Wiednia, Genewy oraz Paryża i Londynu, w 1929 wyjechał do Szwecji, Norwegii i Finlandii, gdzie nawiązywał kontakty z botanikami, analizował materiały zielnikowe tamtejszych ośrodków naukowych.
W 1929 objął stanowisko adiunkta w Ogrodzie Botanicznym we Lwowie, gdzie zajmował się ogrodem oraz prowadził badania flory na Podolu. Jako botanik uzasadniał tworzenie rezerwatów przyrody, których obszary w tym czasie jeszcze nieliczne, pozostały w stanie pierwotnym i były naturalnym siedliskiem roślin w Puszczy Karpackiej.