Historia Jamb zaczęto używać już w czasach dynastii Qin (III w. p.n.e.). Choć podczas rządów zachodniej dynastii Han (206 r. p.n.e. – 9 r. n.e.) najpowszechniej stosowaną walutą były monety wykonane z brązu, do szczególnie ważnych transakcji służyły cenne sztabki złota w kształcie końskiego kopyta (馬蹄金). Za panowania dynastii Tang (618–907) wprowadzono bimetalizm oparty na srebrnych i miedzianych monetach. Jedna srebrna moneta była równowarta stu miedzianym.
W IX wieku zaczęto emitować w Chinach pieniądze papierowe i obligacje, jednak w wyniku drastycznych wahań podaży pieniądza i kursów wymiany na rynkach lokalnych, gwałtownych zmian wartości srebra i miedzi, fałszerstwa monet, inflacji oraz niepewności politycznej spowodowanej ciągłymi zmianami rządów kupcy aż do powstania Republiki Chińskiej nosili przy sobie wagę i płatności dokonywali w srebrze. Tael do obalenia dynastii Qing pozostawał podstawowym środkiem płatniczym opartego na srebrze systemu, a jamb dalej używano do ważniejszych interesów.
Gdy pod koniec XVI wieku na rynek chiński trafiły srebrne monety z zagranicy, traktowano je podobnie jak jamby i w ten sam sposób oznaczano pieczęcią.
Współcześnie