Faktyczne podziały językowe na obszarze serbsko-chorwackim, obejmującym silnie zróżnicowane dialekty (poza sztokawskim i torlackim także kajkawski i czakawski, którymi posługuje się część Chorwatów), nie zawsze pokrywają się z podziałami narodowymi. Cały obszar języków południowosłowiańskich tworzy bowiem kontinuum dialektalne, gdzie trudne jest wyznaczenie ścisłych granic międzyjęzykowych (bez uwzględnienia czynników politycznych i zjawiska standaryzacji językowej).
Dialekty te wraz z czterema odmianami narodowymi podciąga się często pod pojęcie tzw. „języka serbsko-chorwackiego”. Termin ten nie jest powszechnie akceptowany w krajach byłej Jugosławii, ale pozostaje w użyciu wśród części (zagranicznych) językoznawców, jako określenie wspólnej podstawy czterech języków narodowych. Przy wzięciu pod uwagę aspektów socjopolitycznych mówi się o odrębnych językach (typu Ausbau, tj. językach wyróżnianych ze względu na czynnik rozwoju socjolingwistycznego). Jako zamiennik nazwy „język serbsko-chorwacki” zaproponowano termin „diasystem środkowo-południowosłowiański”. Niemniej według pierwotnej koncepcji H.