Jazz-funk – podgatunek muzyki jazzowej i funkowej.
Charakterystyka Jazz-funk charakteryzuje się wyrazistą, mocną grą sekcji rytmicznej (zwaną potocznie groovem), obecnością elektrycznych instrumentów, w tym syntezatorów. Połączenie elementów funkowych, soulowych oraz rhythm'n'bluesowych z jazzem prowadziło do powstania gatunku o rozległej charakterystyce - od nacisku na intensywną jazzową improwizacją, aż do soulu, funku czy disco, zawierającego wyraźną jazzową aranżację, akordy, improwizację, a czasem również i soulowy śpiew.
Historia Jazz-funk najintensywniej rozwijał się w Stanach Zjednoczonych w latach '70, gdzie zarówno artyści jazzowi inkorporowali do swojej muzyki elementy funkowe (Cannonball Adderley, Roy Ayers, Miles Davis, Herbie Hancock, Herbie Mann, The Jazz Crusader, Eumir Deodato), jak i przedstawiciele sceny soul i funk wzbogacali muzykę o wyraziste elementy jazzowe i improwizację (Earth, Wind & Fire, Graham Central Station). Równolegle i niezależnie od USA, jazz-funk rozwijał się także w praktycznie całej Europie, choć tu najczęściej przyjmował formę prostego od strony rytmicznej połączenia jazzu z rhythm'n'bluesem.