Teoria pól wyrazowych W badaniach nad treściową warstwą języka nawiązywano do koncepcji strukturalistycznych, przyjmując, że warstwa treściowa (semantyczna) danego języka tworzy określone struktury. w roku 1931 (Der deutsche Wortschatz im Sinnbezirk des Verstandes. Die Geschichte eines sprachlichen Feldes), a później Leo Weisgerber rozwinęli teorię pól wyrazowych (semantycznych). Są to wycinki słownictwa tej samej części mowy powiązane wspólną semantyką, np. nazwy kolorów, nazwy relacji pokrewieństwa, nazwy cech charakteru czy właściwości umysłowych człowieka. Przyjęto założenie, że treści (znaczenia) poszczególnych wyrazów należy określać nie w izolacji, lecz na tle całej struktury, której są częściąWładysław Miodunka: Teoria pól językowych. Społeczne i indywidualne ich uwarunkowania. Warszawa – Kraków 1980.. Obok tak rozumianych pól semantycznych jako struktur paradygmatycznych Walter Porzig mówi o polach syntagmatycznych (syntaktycznych), które obecnie nazywane są kolokacjami, np.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gramatyka treści · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.