Powierzchnia gładka, błyszcząca, brązowopomarańczowa do szarawopomarańczowej. Blaszki Początkowo przyrośnięte, odległe, silnie rozwidlone i anastomozujące z wiekiem, grube, woskowate, średniej szerokości, początkowo białe, potem blado brązowopomarańczowe. Trzon Wysokość 2,8–5,0 cm, grubość 0,4–1,6 cm, centralny, początkowo cylindryczny, z wiekiem spłaszczony i wygięty, pusty. Powierzchnia w kolorze kapelusza, pokryta białymi włoskami, u podstawy z białymi sznurami grzybniowymi. Miąższ Cienki, białawy. Cechy mikroskopowe Bazydiospory 5,0–11,5 µm × 3,1–4,9 µm, Q średnio = 1,8, gładkie, elipsoidalne, amyloidalne. Podstawki 29– 50 µm × 6–7 µm, 4-zarodnikowe. Cheilocystydy o długości 20–50 µm, wystające do 25 µm ponad hymenium, o szerokości 3–5 µm, na wierzchołku 2–5 µm, obfite, nitkowate, czasem guzkowate, rzadko rozgałęzione, rzadko główkowate. Pleurocystydy rzadkie, występujące blisko ostrzy blaszek, podobne do cheilocystyd. Skórka kapelusza typu cutis, składająca się głównie ze strzępek o szerokości 4–9 µm.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie Pseudoomphalina kalchbrenneri w Ameryce Północnej, Europie i Rosji. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył 4 stanowiska, w późniejszych latach podano następne.
Grzyb saprotroficzny.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pseudoomphalinaceae