Esesmani nadali Mani przydomek „Heinrich młodszy” (w odróżnieniu od „Heinricha starszego” – Henryka Maliczaka).

Gdy w obozie rozpoczęto masową eksterminację Żydów, głównym zadaniem Mani stało się zbieranie pieniędzy i kosztowności, które ofiary musiały oddać w rzekomy „depozyt”, a następnie wydawanie im „pokwitowań”. Zajmował się również doprowadzaniem ofiar do piwnic pałacu, a jeśli stawiały opór – wraz z trzema towarzyszami wpychał je do mobilnych komór gazowych. Nierzadko posługiwał się przy tym pejczem. Miał także nadzorować zasypywanie zwłok. Po wojnie twierdził, że był świadkiem, jak do obozu przywieziono na śmierć transport czeskich dzieci ze spacyfikowanej wsi Lidice. Gdy w nocy z 15 na 16 maja 1942 roku z obozu uciekło sześciu Żydów, Mania z polskimi więźniami funkcyjnymi wziął udział w pościgu. Twierdził, że pełnił wtedy funkcję tłumacza, a grupa w której się znalazł, nie schwytała żadnego z uciekinierów. Wiosną lub latem 1942 roku wraz z Jaskólskim i Skrzypczyńskim brał udział w likwidacji domów opieki we Włocławku oraz w przewiezieniu i zamordowaniu ich pensjonariuszy w Chełmnie.