Łącznie pokazaną ją 107 razy w Łodzi oraz kilkadziesiąt razy podczas objazdów w województwie łódzkim. Bajka ta okazała się najważniejszym spektaklem w historii teatru. W sztuce tej diabły i strachy, pozornie groźne, w rzeczywistości były skapcaniałe, zrezygnowane, wręcz poczciwe w porównaniu z wydarzeniami II wojny światowej.

W 1947 Teatr przeniósł się do Gdańska. Jednak w 1949 Irena Totwen zdecydowała się opuścić go, by rozpocząć studia. W latach 1949–1952 studiowała na Wydziale Biologii Uniwersytetu Łódzkiego. Dyplom uzyskała w 1955 na Uniwersytecie Warszawskim. Tam też doktoryzowała się w 1974 na podstawie napisanej pod kierunkiem dysertacji dotyczącej reaktywności oraz zdolności regeneracyjnych stylonychia mytilus. Od 1954 do 1985 pracowała naukowo w dziedzinie protozoologii w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego Polskiej Akademii Nauk; w latach 1954–1974 w Pracowni Regeneracji i Morfogenezy Pierwotniaków, a w latach 1974–1985 w Zakładzie Biologii Komórki.

Jej mężem był zoolog i uczestnik powstania warszawskiego Jakub Nowakowski. Mieli córkę.