Gregory Mankiw wysunął jako argument na rzecz stosowania kryteriów pozadochodowych, żartobliwą propozycję uzależnienia stawek podatkowych od fizycznego wzrostu ludzi, ze względu na korelację tego wskaźnika z nierównościami społecznymi, i wykazał, że mogłoby to zwiększyć efektywność utylitarną opodatkowania. W bardziej poważnej propozycji, proponuje on różne stawki podatkowe dla różnych branż rynku.
Analiza oparta na danych amerykańskich na lata 1962-1995 sugeruje, że progresja podatkowa sprzyja stabilizacji gospodarki, ponieważ redystrybucja łagodzi gwałtowne skutki zmian w zatrudnieniu i konsumpcji.
Zwolennikami podatku progresywnego w porównaniu z podatkiem liniowym byli również niektórzy ekonomiści szkoły austriackiej, jak Friedrich von Wieser i Murray Rothbard, choć nurt ten jest łączony z odrzuceniem roli państwa w gospodarce. Zwracali oni uwagę na malejącą wraz ze wzrostem dochodu krańcową użyteczność konsumpcji, oraz towarzyszącą wyższej progresji większą wolność dla wchodzenia na rynek nowych przedsiębiorców.