Mimo tego Gomulicki przewidywał autorowi możliwość tworzenia w przyszłości „nie tylko dobrych, ale nawet doskonałych prac” tego rodzaju.

Pozytywnie o książce pisał recenzent w katolickim „Przeglądzie Powszechnym” z 1923, chwaląc ją za stonowanie (brak lekceważenia etyki, „indeferentyzmu religijnego”) i unikanie kontrowersyjnych wtedy teorii (np. chwalenia ewolucjonizmu bądź prezentowania „panteistycznych opisów przyrody”).

W 1926 roku recenzent „Dziennika Bydgoskiego”, omawiając czwarte wydanie powieści, uznał książkę za „doprawdy wartą czytania”, a jej treść za zajmującą i „nader pouczającą”. Zarazem krytycznie ocenił nadmierną objętość utworu, postulując, aby w następnym wydaniu skrócono go bez szkody dla treści „o co najmniej 50%”.

W okresie międzywojennym, w 1929 roku, powieść zrecenzowała Komisja Oceny Książek do Czytania dla Młodzieży Szkolnej. Recenzent pisał, że „postacie bohaterów są sympatyczne”, aczkolwiek krytycznie przedstawiony na początku jest antagonista powieści, „Anglik Morton, bogacz znudzony i poszukujący silnych wrażeń..., ale i ten zmienia się w końcu”. W podsumowaniu recenzji napisano, że „mimo nieprawdopodobieństwa niektórych przygód, książkę można czytać z zainteresowaniem, podziwiając dzielność bohaterów”.