Na początku XIX wieku dominowała heteronomiczna estetyka metafizyczna (Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling, Arthur Schopenhauer), u romantyków natomiast – heteronomiczna estetyka wyrazu (E.T.A. Hoffmann, Robert Schumann, Ferenc Liszt, później Richard Wagner). Obok niej rozwijał się kierunek formalistycznej estetyki muzycznej (Eduard Hanslick, ), później – psychologicznej, badającej istotę przeżycia muzycznego (Gustav Theodor Fechner), oraz empirycznej, rozważającej istotę dzieła muzycznego.
W XX wieku bardzo ważną rolę odegrała energetyczna koncepcja muzyki (Ernst Kurth, Hans Mersmann), potem – kierunek fenomenologiczny (w Polsce – wybitny przedstawiciel Roman Ingarden, we Francji – Gisèle Brelet).
Przedstawicielami estetyki marksistowskiej byli m.in.: w ZSRR Boris Asafjew, Julij Kriemlow, Boris Jarustowski, w Polsce – Zofia Lissa, Stefania Łobaczewska, w Czechosłowacji – .
Przypisy
Bibliografia
Muzyka