Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiła pojedyncza pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 18 został wcielony do służby w Regia Marina 27 lipca 1917 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Guido Vianello. W październiku okręt wszedł w skład Flotylli Okrętów Podwodnych w Ankonie, skąd przeprowadził sześć rejsów bojowych wzdłuż wybrzeży przeciwnika. 31 grudnia 1917 roku okręt nadal wchodził w skład Flotylli Okrętów Podwodnych w Ankonie (wraz z F 1, F 6, F 7, F 8, F 11, F 14, A 2, A 3, A 4, A 5 i A 6). Podczas patrolu przeprowadzonego 15 lipca 1918 roku nieopodal F 18 zaatakował najpierw duży holownik, a następnie w nocy austro-węgierski torpedowiec, nie uzyskując trafień ze względu na wadliwe działanie torped. Następnego dnia okręt wystrzelił torpedę w kierunku parowca, jednak również bez powodzenia (torpeda na skutek wadliwego działania żyroskopu minęła cel, a następnie eksplodowała na wybrzeżu).