Połączone Zakony Rycerski i Szpitalny św. Łazarza z Jerozolimy i Królewski Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel (fr. Ordres Militaires et Hospitaliers de Saint-Lazare de Jérusalem, et Royaux de Notre-Dame du Mont-Carmel Reunis) powstały poprzez ustanowienie unii personalnej na stanowiskach wielkich mistrzów Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu Św. Łazarza z Jerozolimy oraz Królewskiego Zakonu Rycerskiego Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel w roku 1608.
Geneza Geneza tych połączonych zakonów jako jednej instytucji sięga historii jerozolimskiego Zakonu Św. Łazarza założonego w XI w. w Ziemi Świętej podczas pierwszej wyprawy krzyżowej.
W 1604 r. wielkim mistrzem zakonu świętego Łazarza we francuskim Dominium został wybrany Filibert markiz de Nerestang, bohater wojen religijnych, kapitan osobistej gwardii króla i jego osobisty przyjaciel. W tym samym roku król Francji Henryk IV – na prośbę wielkiego mistrza – ogłosił się suwerennym protektorem Zakonu Świętego Łazarza, który to odtąd przez ponad 200 lat pozostawał oficjalnie pod opieką królów Francji.