Krzyż połączonych zakonów noszono na wstęgach purpurowych, aż do 1778, kiedy to rozdzielono insygnia obu zakonów. Krzyż większy symbolizujący tradycję św. Łazarza noszono na zielonej wstędze, a mały krzyż z wizerunkiem Najświętszej Marii Panny przy dziurce od guzika na wstążce purpurowej (tzw. krzyż nowicjatu, przyznawany absolwentom zakonnej Akademii Morskiej). Od 1830 po zniesieniu Zakonu NMP z Góry Karmel insygniami lazarytów stał się emaliowany zielony krzyż z białą bordiurą, w środku którego znajdowała się okrągła tarcza z wizerunkiem wskrzeszenia Łazarza. Na emaliowanym w te same barwy rewersie znajdowało się wyobrażenie Najświętszej Marii Panny. Między ramionami krzyża znajdowały się złote lilie. Krzyż zwieszano z wstęgi koloru zielonego.
Strój zakonny Rycerze połączonych zakonów w czasie świąt i państwowych uroczystości mieli obowiązek prezentować się w specjalnym ubiorze składającym się z białej atłasowej dalmatyki, na której znajdował się wielki zielono-purpurowo przedzielony krzyż (naszywany przez jej całość), oraz z długiego aksamitnego płaszcza rycerskiego komandorzy i kawalerowie I klasy zakonu nosili na lewym boku płaszcza rycerskiego oraz na cywilnym ubiorze obszyty złotym bajorkiem wyhaftowany zielony krzyż św. Łazarza z umieszczonym w jego środku białym krzyżem prostym.