W XIX wieku nastąpił dynamiczny rozwój wsi. Majętni gospodarze zrzeszali się w organizacjach społecznych i gospodarczych, z których najdłużej działającą i najbardziej znaną była działająca do 1996, spółdzielnia mleczarska „Kosakowo”.
W 1913 r. ton życia gospodarczego miejscowości nadawali majętni gospodarze: August Dorsch, A. Huebener, Anton Marschall, Anton Mroch (również właściciel żwirowni), Leo Nowc, Johann Pienschke (Pienczk), Leo Sliwinski i August Zelewski. We wsi działał również kowal Josef Klebba, krawiec Johann Frankowski, szewc Julius Bradtke i kołodziej August Rzeppa. Karczmarzami byli Johannes Czelinski i Julius Zelewski.
W latach zaboru pruskiego 1772–1919 wieś nosiła nazwę w języku niemieckim KossakauKosakowo..
Do II wojny światowej atrakcją Kosakowa był neobarokowy kościół z 65-metrową wieżą. Kościół, podobnie jak większość budynków, został zniszczony w trakcie działań zbrojnych na Kępie Oksywskiej podczas kampanii wrześniowej. Pamiątką po tych wydarzeniach jest tutejszy cmentarz wojenny, na którym spoczywa 120 polskich żołnierzy – obrońców Kępy Oksywskiej w 1939 roku.