Od 1943 r., z powodu wyczerpywania się dwuliterowych kombinacji, wprowadzono do użycia dwuznakowe oznaczenia zawierające kombinacje liter i cyfr oraz kombinacje trzyznakowe. W przypadku jednostek szkolnych planowano wprowadzić zamiennie system oznaczeń numerycznych, gdzie literom przypisano wartości liczbowe: 0 = A, 1 = B, 2 = C, 3 = D, 4 = E, 5 = F, 6 = G, 7 = H itd. Ostatecznie zrezygnowano z tego zamysłu, maszyny szkolne nosiły oznaczenia zgodne z ogólnym systemem.
Samoloty wykonujące loty transportowe na potrzeby cywilnej kontroli ruchu lotniczego w końcowym okresie II wojny światowej w Europie nosiły czteroliterowe oznaczenia wywoławcze. Pierwsza litera – O – oznaczała samolot podlegający RAF, druga identyfikowała typ samolotu (np. X dla Vickers Warwick, H dla Handley Page Halifax), trzecia identyfikowała jednostkę (np. w przypadku dywizjonu 301 była to litera T, później D). Czwarta litera identyfikowała konkretny samolot i był zgodna z literą indywidualną maszyny w dywizjonie.