Oznaczenia jednostek malowane na kadłubach samolotów często dawały początek nieoficjalnym i żartobliwym przydomkom nadawanym poszczególnym dywizjonom. W Polskich Siłach Powietrznych piloci dywizjonu 303 zwyczajowo byli nazywani „Rafałkami” od liter RF, nazwa „Zefirki” przylgnęła do lotników z dywizjonu 308, który używał oznaczenia ZF. O dywizjonie 316 mówiono „Szakale” lub „Szewcy” od liter SZ. Litery indywidualne samolotów były również podstawą do nadawania im unikalnych nazw. Janusz Meissner przedstawił to w swojej książce Żądło Genowefy oraz w stanowiącej jej kontynuację L jak Lucy.
thumb|Mustang Stanisława Skalskiego z indywidualnym oznaczeniem SS Litery indywidualne maszyn nie były powiązane z przydziałem do poszczególnych eskadr. Fakt sztywnego przydziału eskadrom zakresu literowego jest udokumentowany jedynie w dywizjonie 302, gdzie eskadra A używała liter od A do K a eskadra B od M do Z. Dowódca dywizjonu 302 zwyczajowo latał na maszynie oznaczonej literą L (jak „Leader”). W innych dywizjonach dowódcy wybierali maszyny według własnego uznania (np. Bohdan Arct latał na samolocie z literą indywidualną A jak Arct, Jan Zumbach chętnie pilotował maszynę z literą D jak Donald). Również szeregowi piloci mieli swoje upodobania, np. Tadeusz Schiele walczył najczęściej na maszynie z literą H (H jak Haberbusch).