„Dust dzieli, a czasami stanowi wyzwanie. Jednak w niespokojnym eksperymentalizmie Halo odnajdujemy momenty nieoczekiwanego piękna” – zauważył Ammar Kalia z magazynu Clash.

Dust jest – według Toma Beedhama z Exclaim! – „bardziej wymagający i nieuchwytny niż filcowy klimat Chance of Rain czy In Situ, ale jest to Halo w „swoim najbardziej artystycznym i poetyckim wydaniu”.

Chal Ravens z magazynu Pitchfork ocenił, że Dust „wykraczając daleko poza kolaż gatunków i nastrojów, jest ekscytującą próbą ucieczki od wszystkich typowych punktów klasyfikacji, upadku wyższości ludzkiego głosu oraz zaciemnienia i ujawnienia w nieoczekiwanych momentach. (…) Dust to gęsta i mocna płyta, która z pewnych punktów widzenia może wydawać się onieśmielająca, a nawet niezrozumiała”.

Dust jest „czymś w rodzaju triumfu” zauważył Benjamin Bland z Drowned in Sound dodając: „czasami jest to zaskakujące, ale pomimo wszystkich zwrotów akcji pozostaje [on] zniewalająco odświeżającym doznaniem. Jest to jednak najbardziej ekstatycznie ezoteryczne dzieło Laurel Halo w dotychczasowej historii”.

„Gorąco polecam;