Założenie to zostało nieoczekiwanie przekroczone, więc Sekretarz wojny Henry Stimson zdecydował się zwiększyć limit, zezwalając na przyjęcie do wojska 150 000 ochotniczek.
Nie licząc pielęgniarek, były to pierwsze kobiety służące w wojsku amerykańskim. Chociaż konserwatywne kierownictwo armii i opinia publiczna były początkowo przeciwne służbie kobiet w mundurach, niedobór mężczyzn w wieku poborowym wymusił nowy kurs polityczny. WACS, jak potocznie nazywano żołnierki tej formacji, otrzymały do wykonania wiele prac technicznych i specjalistycznych, a także funkcje administracyjne i biurowe, które kobiety mogły wykonywać równie skutecznie, jak mężczyźni. Największą liczbę członkiń WAC zatrudniał Korpus Medyczny, ale kobiety służyły też w innych służbach technicznych, takich jak Korpus Transportowy, Korpus Łączności, Departament Uzbrojenia i Korpus Kwatermistrzów.
Większość kobiet służyła na terytorium USA, ale niektóre zostały wysłane z wojskiem amerykańskim do różnych miejsc na całym świecie, w tym do Europy, Afryki Północnej i na Nową Gwineę.