Ich misją było także zachęcania lub ułatwianie dezercji Polaków przymusowo wcielonych do Wehrmachtu lub Organizacji Todta, w wyniku czego 15 000 z nich zdezerterowało z niemieckiego wojska, a 10 000 uciekło z Organizacji Todta.
Po lądowaniu aliantów w Normandii jednostki polskiego ruchu oporu we Francji podjęły otwartą walkę z okupantem. Batalion „Lwów” walczył w Cantal i Corrèze, zaś batalion „Warszawa” brał udział w operacjach w Isère i Alpach. W lipcu 1944 roku, na miesiąc przed wyzwoleniem Isère, uczniowie i nauczyciele polskiego liceum w Villard-de-Lans wzięli udział w walkach z Niemcami u boku francuskiego ruchu oporu na płaskowyżu Vercors. Spośród 27 Polaków zginęło 11 uczniów (w wieku od 16 do 19 lat), 2 nauczycieli i lekarz szkolny.
Jednostki POWN walczyły u boku FFI w departamentach Côte-d’Or, Jura i Saône et Loire. Po nawiązaniu kontaktu pomiędzy Narodową Radą Ruchu Oporu (CNR) a POWN grupy bojowe dowodzone przez płk. Zdrojewskiego zostały przyłączone do FFI na podstawie porozumienia z Lyonu z dnia 28 maja 1944 roku zawartego pomiędzy generałem Jakiem Chabanem-Delmasem i pułkownikiem Antonim Zdrojewskim.
Kilkudziesięciu członków POWN uczestniczyło w walkach o Paryż latem 1944 roku.