Kapela w Polsce istniała na dworze królewskim od czasów Władysława II Jagiełły. Jej prepozytem w latach 1411–1420 był Janusz z Lubienia. Najbujniej rozwijała się w XVI i XVII wieku do czasu wojen szwedzkich. Pierwszym świeckim dyrygentem był Krzysztof Klabon, później Asprilio Pacelli i Giovanni Francesco Anerio. W latach świetności polskiej kapeli królewskiej działali w niej m.in. Wacław z Szamotuł, Mikołaj Gomółka, Luca Marenzio, Marco Scacchi, Bartłomiej Pękiel.
Od 1543 do rozbiorów działała także królewska kapela rorantystów; jej zadaniem było muzykowanie w Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu. W tym czasie powstały też kapele magnackie (Radziwiłłów, Górków, Kostków); później Mikołaja Wolskiego, Myszkowskich, Opalińskich i Jana Andrzeja Morsztyna.
W XVII wieku królewska kapela, pierwotnie religijna, stała się świeckim zespołem wokalno-instrumentalnym; zaczęła wykonywać również opery. Podobny repertuar miały funkcjonujące wówczas kapele magnackie (m.in. Lubomirskich, Potockich, Rzewuskich, Branickich). Zatrudniały muzyków włoskich, niemieckich, a od XVIII również czeskich.