W razie niepowodzenia zakłócania oraz spoofingu, wabik przechodzi w tryb deflection (odchylenie) atakując za pomocą precyzyjnie skalibrowanej wiązki elektromagnetycznej sam układ naprowadzania i kontroli pocisku starając się zwieść go z kursu wprowadzając go w błąd co do pozycji, uniemożliwiając w ten sposób trafienie w cel. Ostatecznym trybem działania – w razie niepowodzenia dwóch wcześniejszych – wabika, jest tryb określany jako seduction (uwodzenie). Celem ściągnięcia naprowadzającego się pocisku na siebie, system zmienia swoją charakterystykę radarową, tworząc fałszywe lecz znacznie silniejsze echo radarowe od echa F-35. Jednocześnie za pomocą małych ładunków wybuchowych, zerwane zostaje światłowodowe połączenie z samolotem, umożliwiając wabikowi oddalenie się od F-35, celem zwiększenia odległości między eksplodującą głowicą pocisku rakietowego a samolotem. W razie powodzenia działania nie zakończonego zniszczeniem ALE-70, urządzenie jest wciągane z powrotem do kadłuba samolotu.
W standardowej konfiguracji, F-35 przenosi cztery wabiki ALE-70, zaś jego skuteczność umożliwiła wyeliminowanie z F-35C zasobnika aluminiowych dipoli odbijających – prawdopodobnie również F-35A i F-35B pozbawione są dipoli. Większość specyfikacji i możliwości ALE-70 pozostaje tajna i nie ujawniona publicznie.
Bibliografia
ALE-70 Kategoria:Lotnicze urządzenia walki elektronicznej