Opancerzenie Opancerzenie burt stanowił pas pancerny w rejonie linii wodnej ze stali niklowej Harveya, o grubości maksymalnej do 350 mm na śródokręciu, zmniejszającej się do 105 mm na dziobie i rufie. Na dolnej krawędzi pod wodą grubość pasa zmniejszała się w części środkowej do 150 mm. Pas miał wysokość 1,7 m i sięgał na 1 m poniżej konstrukcyjnej linii wodnej. Oparty był na drewnianej podkładce grubości 100–120 mm. Ponad pasem pancernym burty nie były chronione. Wewnętrzny pokład pancerny ze skosami bocznymi miał grubość 45 mm, zbudowany z dwóch warstw. Według opisu z epoki, pokład miał grubość 25–30 mm, a w rejonie maszynowni i kotłowni 35 mm. Otwory w pokładzie pancernym były chronione przez zrębnice grubości 100 mm.
Wieże artylerii głównej miały pancerz grubości 200 mm na dwóch warstwach stali konstrukcyjnej grubości 20 mmPancerz wież do 200 mm według , natomiast podaje 8,6 cala (218 mm). Oparte były na barbetach o grubości ścian 180 mm. Pod nimi były opancerzone szyby do transportu amunicji spod pokładu pancernego. Kazamaty artylerii średniej były chronione przez pancerz grubości 52 mm na dwóch warstwach stali konstrukcyjnej (łącznie grubości 76 mm). Same działa miały opancerzone cylindryczne maski.