Floriano – pancernik obrony wybrzeża Marynarki Wojennej Brazylii z początku XX wieku, zbudowany we Francji. Był drugim okrętem składającego się z dwóch jednostek typu Deodoro. Służył do 1936 roku.

Wyporność okrętu wynosiła 3162 tony. Uzbrojenie obejmowało dwa działa kalibru 240 mm w dwóch wieżach, cztery działa kalibru 120 mm i lżejszą artylerię. Napędzały go maszyny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości 14 węzłów.

Projekt i budowa

W połowie lat 90. XIX wieku Marynarka Brazylii zamówiła budowę dwóch nowoczesnych pancerników obrony wybrzeża we francuskiej stoczni (FCM) w La Seyne-sur-Mer. Do tej pory z większych okrętów artyleryjskich marynarka miała dwa pancerniki zbudowane w latach 80. i kilka przestarzałych okrętów obrony wybrzeża. Od pierwszego okrętu typ ten nazwano typem Deodoro. Stępkę pod budowę drugiego okrętu położono w 1897 roku. Pierwotnie nadano mu 12 grudnia 1896 roku nazwę „Marechal Floriano” (Marszałek Floriano), na cześć drugiego prezydenta Brazylii Floriano Peixoto, lecz jeszcze przed wodowaniem nazwę skrócono do „Floriano”.