W służbie Dioklecjana Nowy cesarz zatrudnił Sykoriusza Pompejusza przy budowie swego pałacu, w Nikomedii, z której zamierzał uczynić stolicę cesarstwa. Kiedy doszło do stracenia Anulina (287), Sykoriusz na znak protestu wycofał się na dwa miesiące z kierownictwa nad planowaną budową pałacu i schronił się w swojej willi w Posilippus, mieście swego ojca. Odosobnienie wyperswadował mu współcesarz Maksymian, który bardzo plastycznie przedstawił Sykoriuszowi tortury, jakim poddawani są manichejczycy, a których to manichejczyków wspierała jego żona, Proba.
Kończąc już pałac Sykoriusz popadł w trudności wynikłe ze zbyt niskich racji żywnościowych, które przydzielono pracującym na budowie. Sykoriusz, jak wielu wielkich artystów, nieporadny w kwestiach praktycznych, chcąc zaradzić skargom, zdecydował, by potrącić wszystkim część wynagrodzenia i zorganizować jadłodajnie, w których wszyscy byliby karmieni jednakowo. Rozwiązanie to wywołało bunt kierownictwa budowy, które poczuło się znieważone takim zrównaniem go z prostymi robotnikami. Podburzeni przez buntowników pracownicy nie pojawili się na budowie. Sykoriusz wysłał po nich straż budowy, a gdy to nie pomogło, sięgnął po pomoc wojska.