podawany jest również rok 1939 (Wielka encyklopedia PWN, t. 13, s. 432). i podczas okupacji poświęciwszy się całkowicie pracy twórczej, nie uczestniczył w ruchu oporu. Po wyzwoleniu – jako socjalistyczny polityk i przywódca niewielkiej partii lewicowej – na krótko wszedł (1945) w skład ówczesnego rządu obejmując stanowisko ministra bez tekiPor. Mały słownik pisarzy świata. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1968, s. 197 (w rządzie T. Sofulisa; w niektórych źródłach bywa błędnie wymieniany jako wicepremier i minister kultury).. Przejściowo przewodniczył Stowarzyszeniu Pisarzy Greckich. W latach 1947–1948 pracował w Paryżu dla organizacji UNESCO. Jego oceniane jako „postępowe” przekonania spowodowały przyznanie mu nagrody leninowskiej w 1956, wraz z którą na stałe przylgnęło do niego piętno lewicowości i proradzieckich sympatii. Wraz z A. Sikelianosem był od 1946 greckim kandydatem do literackiej Nagrody Nobla, której jednak również w 1957 r. nie otrzymał (wobec braku poparcia ze strony czynników rządowych). left|thumb|200px|Grób N. Kazandzakisa na tzw. bastionie Martinengo (Heraklion) Później, od 1948 r., kiedy na stałe zamieszkał we Francji (w Antibes na francuskiej Riwierze), do końca życia przebywał poza krajem. Zamiłowany podróżnik, odwiedził większość krajów środkowoeuropejskich (m.in.