Zostały one opisane w specyfikacji .
Niektóre z dodatkowych opcji: adres IP serwera DNS nazwa DNS adres IP bramy sieciowej (ang. gateway) adres broadcast maska podsieci maksymalny czas oczekiwania na odpowiedź w protokole ARP wartość MTU (maksymalny rozmiar pakietu) adresy serwerów NIS domena NIS adres IP serwera SMTP adres serwera TFTP adres serwera nazw NetBIOS adres serwera WINS
Najpopularniejsze serwery DHCP Microsoft wprowadził DHCP do systemu Windows NT w wersji 3.5 w roku 1994, jednak to nie ta firma opracowała sam protokół.
Fundacja Internet Systems Consortium opracowała serwer DHCP w wersji 1.0.0 dla systemów Unix. ISC DHCP został wydany 6 grudnia 1997 roku, a w 1999 roku pojawiła się wersja 2.0, bardziej zgodna ze specyfikacją.
W dystrybucjach Linuksa serwer ISC DHCP jest zwykle dostępny w pakiecie pod nazwą dhcpd (ang. Dynamic Host Configuration Protocol Daemon).
Korporacja Cisco opracowała własny serwer DHCP dla systemu IOS 12.0 w roku 1999.