u formy purpurowej brązowofioletowa z jaśniejszym brzegiem, u formy odbarwionej brudnoszara z odcieniem liliowym lub oliwkowym, u formy zielonawej – oliwkowa, czasami z bardzo ciemnym środkiem. Brzeg tępy, czasami płatowaty, u starszych okazów karbowany. Skórkę daje się ściągnąć prawie do połowy kapelusza. Blaszki Dość rzadkie, czasami rozwidlone z nielicznymi blaszeczkami, o szerokości 3–7 mm, przy brzegu tępe, początkowo kremowe, potem kremowoochrowe. Ostrza czasami czerwonawe lub fliliowe. Trzon Wysokość 2,5–7 cm, grubość 0,6–2 cm, walcowaty, początkowo odwrotnie maczugowaty i pełny, później u podstawy zwężony i watowaty, na koniec komorowaty. Powierzchnia gładka, biała, ale zwykle różowokarminowo nabiegła lub różowoliliowa. Miąższ Kruchy, biały, o zapachu gotujących się bulw i łagodnym smaku. Pod działaniem fenolu zmienia barwę na purpurowokarminową, z siarczanem żelaza brak reakcji barwnej. Cechy mikroskopowe Podstawki 48–57 × 9–13,5 µm. Bazydiospory prawie kuliste, 5,7–8,5 × 5,2–8,2, średnio 7 × 6,5 µm, z nielicznymi brodawkami i grubymi grzbietami (siateczkowate), nieco amyloidalne, z wyraźnym hilum. Na ostrzu blaszek liczne cheilocystydialne włoski 90–100 z 10–18 µm. Komórki u ich podstawy nigdy nie są kuliste.