Głowa rodziny nadzoruje funkcjonowanie machiny masowej zagłady i spełnia rodzinne funkcje – czyta swoim dzieciom bajki na dobranoc, przed snem sprawdza, czy drzwi wejściowe są zamknięte, a światła w domu zgaszone. Z kolei Hedwig pielęgnuje ogród i nadzoruje codzienne prace domowe. Para celebruje rodzinne obiady, marzy o wakacjach we Włoszech, urządza pikniki w ogrodzie, zabawia przyjaciół i świętuje urodziny. W dni wolne lubi pływać na kajakach lub spacerować z przyjaciółmi. Prace domowe wykonują za nich miejscowe kobiety. Mieszkańcy willi korzystają z elementów dobytku zabranego więźniom. Sielski obraz zakłócają wydarzenia toczące się za murem oddzielającym ogród od obozu. Na ekranie nigdy nie widać jednak komór gazowych obozu, baraków, ani innych elementów funkcjonującej za murem machiny zagłady. Zza muru jednak docierają obozowe odgłosy. Często słychać strzały, krzyki, odgłosy pociągów i huk pieców. Film pokazuje reakcje mieszkańców willi ignorujących zło. Mur staje się silnym symbolem wyparcia pewnych części życia, by zachować własny komfort. Trwającą kilka lat idyllę zakłóca informacja, że Höß ma zostać przeniesiony do pracy w biurze SS pod Berlinem.