Uciekają z nich także w razie zalania lub wyczucia drgań podłoża.
Przedstawiciele podrodziny występują w całej Nearktyce i Palearktyce, na północ sięgając do koła podbiegunowego. W Palearktyce występuje 11 gatunków. W Europie Środkowej, w tym w Polsce występuje tylko owalnik nadwodny. W krainie etiopskiej znani są z Afryki Południowej i Madagaskaru. W krainie orientalnej sięgają Malezji i Filipin. W krainie neotropikalnej na południe docierają tylko do Gwatemali i Haiti. Brak jest owalników w Ameryce Południowej i Australii.
Taksonomia thumb|Omophron interruptum Takson ten wprowadzony został w 1810 roku przez Franca Andreę Bonelliego na łamach „Mémoires de l’Academie des Sciences de Turin”. Bywał traktowany w randze plemienia Omophronini. Obejmuje dwa rodzaje: †Cretomophron Rosova, Prokop et Beutel, 2023 Omophron Latreille, 1802 – owalnik
Pierwszy z wymienionych znany jest tylko z inkluzji larwy w bursztynie birmańskim, datowanej na przełom albu i cenomanu. Drugi jest jedynym rodzajem współczesnym i obejmuje około 80 opisanych gatunków.
Przypisy
Kategoria:Owalniki