Rudolf Lew (ur. 26 maja 1898 w Rzęsnej Polskiej, zm. 29 kwietnia 1923 w Stanisławowie) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 26 maja 1898 w Rzęsnej Polskiej, w ówczesnym powiecie lwowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Piotra, niższego funkcjonariusza kolei, i Walerii z Gurgulów. Był starszym bratem Władysława Dominika (1912–1987), architekta. Od 1908 uczył się w c. k. Gimnazjum I z polskim językiem wykładowym w Stanisławowie. W 1916 zdał egzamin maturalny.
11 maja 1916 został wcielony do Kadry Zapasowej 17 pułku piechoty Obrony Krajowej w Krakowie jako jednoroczny ochotnik. Po dwóch miesiącach został odkomenderowany do Szkoły Oficerów Rezerwy w Opawie. 4 listopada 1916, po ukończeniu X kursu szkoły z wynikiem dobrym i stopniem kaprala jednorocznego, wyruszył w pole jako komendant plutonu w 2. kompanii marszowej. Przebywając w Chełmie, na obszarze etapowym, ukończył kurs dla kadetów–aspirantów oficerskich. Następnie pełnił służbę w macierzystym pułku na stanowisku komendanta plutonu 3. kompanii i obserwatora. 1 lipca 1917 został mianowany chorążym. Po ukończeniu kolejnego kursu został wyznaczony na stanowisko oficera łączności z lotnictwem w komendzie pułku. 1 stycznia 1918 został mianowany podporucznikiem i wyznaczony na stanowisko komendanta 2. kompanii.