Larwy odznaczają się przysadzistymi i wydłużonymi szczękami o podstawowym członie ponad dwukrotnie szerszym niż wierzchołkowy, a wierzchołkowym członie żuwki zewnętrznej pokrytym u szczytu lepką, szklistą wydzieliną, ułatwiającą chwytanie skoczogonków. Poza tym ich aparat gębowy charakteryzują żuwaczki o silnie piłkowanym retynakulum oraz języczek porośnięty licznymi szczecinkami. Głowa larw ma także parę silnych kolców i kilka małych, spiczastych ząbków na nasale. Odwłok ma na dziewiątym tergicie długie, ruchliwe urogomfy.
Rozprzestrzenienie thumb|Loricera foveata Chrząszcze te zasiedlają Eurazję i Amerykę Północną. Większość gatunków występuje w państwie holarktycznym, ale nieliczne docierają do północnych części krainy neotropikalnej i orientalnej, gdzie jednak ograniczone są do stanowisk położonych w górach. W krainie palearktycznej stwierdzono 9 gatunków. W Europie Środkowej, w tym w Polsce żyje tylko szczeciorożek ostrewnik.
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 1810 roku przez Franca Andreę Bonelliego na łamach „Mémoires de l’Academie des Sciences de Turin” pod nazwą Loricerides.