niemieckiej wyprawy w 1927-1928 pod kierownictwem Emila Triklera. W 1929 uczestnikiem włoskiej wyprawy pod K2 był geolog i kartograf Ardito Desio, który w jej trakcie przeprowadził znaczące prace topograficzne w nieskartowanym jeszcze wówczas terenie. Jednocześnie z kartowaniem nowych obszarów pojawiały się niejasności dotyczących nazewnictwa, nieustalona pozostawała też nazwa całego łańcucha. Na potrzebę ich wyjaśnienia oraz uzgodnienia wspólnych danych kartograficznych zwrócił uwagę na przełomie 1926 i 1927 geograf i kartograf Kenneth Mason zwracając się do agencji Survey of India i Królewskiego Towarzystwa Geograficznego (RGS). Powołano specjalny zespół badawczy pod nazwą Karakoram Conference, który zimą 1936 uzgodnił wspólną koncepcję mapy całego łańcucha. Opracowany podział orograficzny Karakorum opisany został w stosownym artykule pod tytułem Karakoram Conference Report i opublikowany w 1938 w organie RSG „The Geographical Journal”, wydawanym w Londynie, i równolegle w organie Himalayan Club „The Himalayan Journal”, wydawanym W Mumbaju. Kwestie nazewnictwa (np.