Naczelny Nadzwyczajny Komisarz do walki z epidemiami – urząd Ministra Zdrowia Publicznego, powołany do zwalczania chorób zakaźnych (dżuma, cholera, tyfus plamisty) szerzących się w kraju, grożących klęską powszechną.
Powołanie Komisarza Na podstawie ustawy z 1920 r. o utworzeniu urzędu Naczelnego Nadzwyczajnego Komisarza do walki z epidemiami, grożącymi Państwu klęską powszechną ustanowiono urząd KomisarzaUstawa z dnia 14 lipca 1920 r. o utworzeniu urzędu Naczelnego Nadzwyczajnego Komisarza do walki z epidemiami, grożącymi Państwu klęską powszechną. . Czas trwania urzędu Komisarza określono na nie dłużej niż jeden rok.
Naczelnego Nadzwyczajnego Komisarza mianował Naczelnik Państwa przedstawiony przez Prezesa Rady Ministrów, zgodnie z wnioskiem Ministra Zdrowia Publicznego. Odpowiedzialny za wykonanie ustawy był Prezes Rady Ministrów.
Uprawnienia Komisarza Minister Zdrowia Publicznego przekazał Komisarzowi swoje kompetencje w zakresie walki z epidemiami, które wynikały z przepisów ustawy z 1919 r. w przedmiocie zwalczania chorób zakaźnych oraz innych chorób, występujących nagminnieUstawa z dnia 25 lipca 1919 r. w przedmiocie zwalczania chorób zakaźnych oraz innych chorób, występujących nagminnie.