Bitwa pod Szamotułami – największa bitwa wojny Grzymalitów z Nałęczami, stoczona 15 lutego 1383 na polach Piotrkówka w okolicach Szamotuł (gniazda rodu Nałęczów).
Przyczyną bitwy był spór dwóch rodów wielkopolskich, którego przedmiotem były dwie kwestie: obsadzenie tronu polskiego po śmierci króla Ludwika Węgierskiego oraz stanowisko starosty generalnego Wielkopolski (funkcję tę sprawował wówczas Domarat z Pierzchna). Nałęczowie godzili się na objęcie tronu przez popieranego wówczas przez Grzymalitów Zygmunta Luksemburczyka, męża starszej córki Ludwika ‒ Marii, stawiali jednak trudny do przyjęcia warunek, którym było odsunięcie od wpływów Domarata z Pierzchna, który pod koniec rządów Ludwika Węgierskiego stał się niezwykle ważną politycznie postacią (wchodził m.in. w skład czteroosobowego kolegium w imieniu króla rządzącego Polską).
Wojna Grzymalitów z Nałęczami wybuchła w 1382 roku. Domarat najechał ziemie Sędziwoja. Jak przekazał w swojej kronice Janko z Czarnkowa, złupił Wronki, jak również zniszczył „miasto Szamotuły”, przy czym chodziło tu najprawdopodobniej o pierwszą lokację tej miejscowości, czyli miasto znajdujące się niedaleko dzisiejszego Mutowa i Piotrkówka – tam też Domarat założył swój obóz.