Skórka początkowo przyrośnięta, z wyjątkiem brzegu, później czasami dająca się oddzielić na 1/3 do 1/2 średnicy kapelusza, pod lupą gładka lub drobno chropowata, błyszcząca i naga, rzadko lekko oprószona na brzegu. Blaszki Gęste lub średnio gęste, cienkie, gdzieniegdzie rozwidlone lub z pojedynczymi blaszeczkami, początkowo o barwie od białej do kości słoniowej, potem cytrynowokremowe i na koniec jasnoochrowe. Krawędzie całe, tej samej barwy. Trzon Wysokość 4–10 cm, grubość 1–2 cm, mięsisty, mocny, długi i smukły, zwężony ku górze i maczugowaty u nasady, która osiąga średnicę 2,5 cm, a tam, początkowo pełny, potem gąbczasty i zwykle robaczywy. Powierzchnia początkowo biała, potem brudnobrązowawa lub brudnoszara, drobno pomarszczona, dość wyraźnie przerywana, w stanie świeżym górą omączona, w innych miejscach dość błyszcząca. Miąższ Dość zwarty, ale nie twardy, początkowo biały, później lekko szarzejący lub brązowiejący, pod skórką fioletowawy. Ma owocowy zapach i lekko kwaśny, łagodny smak, ale skórka ma smak rumiankowy, który nasila się podczas gotowania. Wysyp zarodników Jasnożółty. Reakcje barwne Sulfowanilina nadaje powierzchni łodygi przelotny, porzeczkowy odcień, z gwajakolem reakcja słaba i powolna. Cechy mikroskopowe Podstawki 35–55 x (8)–10–13–(14) µm, prawie bezbarwne, w sulfowanilinie jedynie bladoróżowe.