Ekologia i występowanie Owady te zasiedlają głównie tereny podmokłe lub błotniste o bogatej szacie roślinnej. Bytują m.in. na pobrzeżach wód słodkich i słonych, mokradłach, torfowiskach i słonawiskach.
Przedstawiciele rodzaju występują w większości krain zoogeograficznych. W krainie palearktycznej stwierdzono 11 gatunków, z czego dwa w Polsce (zobacz dzierowate Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został po raz pierwszy w 1810 roku przez Franca Andreę Bonelliego na łamach „Mémoires de l’Académie des Sciences de Turin”. Jego gatunkiem typowym wyznaczono Carabus helopioides. Zapis kopalny rodzaju sięga kredy górnej.
Do rodzaju zalicza się 48 opisanych gatunków sklasyfikowane w dwóch podrodzajach: podrodzaj: Oodes (Lachnocrepis) J. LeConte, 1853 Oodes desertus Motschulsky, 1858 Oodes japonicus (Bates, 1873) Oodes parallelus Say, 1830 podrodzaj: Oodes (Oodes) Bonelli, 1810 Oodes amaroides Dejean, 1831 Oodes americanus Dejean, 1826 Oodes angustus Andrewes, 1940 Oodes austrinus Andrewes, 1940 Oodes basrensis Ali, 1967 Oodes bivittatus Andrewes, 1924 Oodes bostockii Castelnau, 1867 Oodes brevis Lindroth, 1957 Oodes caerulans Andrewes, 1940 Oodes calvus Andrewes, 1940 Oodes congoensis Burgeon, 1935 Oodes denisonensis Castelnau, 1867 Oodes echigonus Habu & Baba, 1960 Oodes fitzroyensis W.J.