Minerwina naprawdę kochała tylko ojca i byleby jego krzywdy zostały pomszczone, gotowa była być uległym narzędziem w ręku Sykoriusza. Pragnęła zostać nałożnicą swego ojca, ale Sykoriusz sprytnie te jej plany pokrzyżował, nastraszywszy Minewriusza edyktem o okrutnych karach za kazirodztwo. Minerwina uważała, że ojciec przez swe pochodzenie zasługuje, by być cezarem. Brak tego wyniesienia poczytywała za krzywdę ze strony zazdrosnego i wiele mogącego bóstwa. Dzięki opowieściom Mitroanii o jej wnuku kapłanie Dzeusa-Jehowy zidentyfikowała owego krzywdziciela jako Jowisza, nazywanego też Dzeusem, Dioniziosem, Prakoniem Swijaszydów, Brahmą, Jehową, a działającego przez syna Chrystusa zwanego też Herkulesem, Podziemnym Ogniem, Buddą, Słońcem Niezwyciężonym czyli Mitrą. Z chęci zemsty na swych wrogach Minerwina mogła stać się narzędziem w rękach Galeriusza i Maksymina Dai, wstrząsając religijnymi podstawami czwórwładzy cesarzy i chrześcijanami. Aby do tego nie dopuścić Sykoriusz postanowił przyciąć jej pazury, zgadzając się na męczeństwo chrześcijan.
Ostatecznie Konstantyn rozstał się w 307 roku z Minerwiną i poślubił Faustę.