W 1887 został na tejże uczelni zatrudniony jako nauczyciel akademicki w Królewskim Akademickim Instytucie Muzyki Kościelnej, gdzie w 1895 mianowano go uczelnianym profesoremJasińska 2017, s. 51, 52., a w 1908 otrzymał honorowy tytuł profesora zwyczajnegoGurlitt 1959, s. 189.. Ważną częścią działalności Bohna we Wrocławiu była organizacja chórów. Pierwszy taki zespół stworzył jeszcze na studiach, a w 1881 r. założył Bohnscher Gesangverein (Stowarzyszenie Śpiewacze Bohna), które prowadził prawie do swej śmierci. Chór pod batutą Bohna wykonywał utwory dawnych kompozytorów w ramach tzw. Koncertów HistorycznychEncyklopedia Wrocławia, 2006, biogram Bohna, strona 82., których liczba przekroczyła 100Jasińska 2017, s. 52.. Bohn zajmował się także dziennikarstwem muzycznym, od 1884 był redaktorem muzycznym gazety Gurlitt 1959, s. 189.. Ponadto zgromadził dużą (16 000 stron) kolekcję partytur z XVI i XVII w., która zaginęła pod koniec wojny. Był też kompozytorem pieśni, w tym chóralnych. W dorobku Bohna szczególne miejsce zajmują dwa opracowane przezeń katalogi dawnych utworów muzycznych z bibliotek Wrocławia: wzmiankowany wyżej z 1893 oraz z 1890 r. Oba są do dziś ważnymi źródłami muzykologicznymiJasińska 2017, s. 51..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Emil Bohn · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.