Podane niżej parametry fizyczne zakładają taką odległość.
Zeta Orionis Aa Zeta Orionis Aa, czyli właściwy Alnitak, to błękitny nadolbrzym, najjaśniejsza gwiazda typu widmowego O (O9,5 Iab) na ziemskim niebie. Ma obserwowaną wielkość gwiazdową 2,1 i wielkość absolutną −6,0m. Gwiazda ma temperaturę około , przez co promieniuje głównie w ultrafiolecie. Jej jasność w zakresie widzialnym jest 10 tysięcy razy większa niż jasność Słońca, ale po uwzględnieniu emisji nadfioletowej okazuje się być łącznie 100 000 razy większa. Pomiary ruchu orbitalnego składników Aa i Ab pozwalają określić masę pierwszego na 33 ± 10 mas Słońca, jego promień to 20,0 ± 3,2 promienia Słońca. Prędkość jego rotacji to 110 ± 10 km/s, co 7 dni wykonuje pełny obrót wokół osi ustawionej pod kątem 40° względem kierunku obserwacji z Ziemi. Gwiazda ma kilka milionów lat (modele ewolucji gwiazd, na podstawie których określa się wiek, są zależne od metaliczności). Mając tak dużą masę eksploduje jako supernowa.
Zeta Orionis Ab Składnik ten został odkryty dzięki interferometrii w 2000 roku. Wraz z jaśniejszą towarzyszką okrąża wspólny środek masy w czasie 7,3 roku. Jest to podolbrzym, gwiazda typu widmowego B1. Ma wielkość obserwowaną 4,3m i wielkość absolutną −3,9m.