IOC wyróżnia trzy podgatunki: E. p. polychloros, E. p. solomonensis i E. p. macgillivrayi. Niektóre źródła uznają także E. p. biaki i E. p. aruensis.

Zasięg występowania Zasięg występowania według podgatunku: E. p. polychloros (Scopoli, 1786) – Nowa Gwinea i okoliczne wyspy; E. p. solomonensis Rothschild & Hartert, EJO, 1901 – Archipelag Bismarcka i Wyspy Salomona; E. p. macgillivrayi Mathews, 1913 – półwysep Jork.

Pożywienie Barwnice żywią się głównie owocami, nasionami, orzechami oraz pąkami liści i kwiatów. Najczęściej żerują na drzewach Parinari i pandanach.

Lęgi Sezon lęgowy tego gatunku trwa od kwietnia do września. Gniazdują w zagłębieniach drzew. Samica składa tam dwa jaja, które wysiaduje przez 28–30 dni. Przez pierwsze 11–12 tygodni młode są karmione głównie przez samicę. Po tym czasie młode się opierzają oraz są karmione głównie przez samce. Po opuszczeniu gniazda, przez pewien czas młode wciąż są zależne od rodziców.

Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) klasyfikuje barwnicę papuaską za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern).