Brachycefalia (pochodzi od starogreckiego βραχύς, „krótki” i κεφαλή, „głowa”) – kształt czaszki krótszej niż przeciętna u danego gatunku. Jest postrzegana jako cecha pożądana pod względem estetycznym u niektórych udomowionych ras psów i kotów, zwłaszcza u mopsów i persów.

U ludzi brachycefalia może objawiać się zarówno jako patologia, jak i nie, będąc wynikiem normalnej zmienności ludzkiej. Występuje z wyższą częstością u Mongołów i Andamańczyków.

W antropologii populacje ludzkie zostały scharakteryzowane jako dolichocefaliczne (długogłowe), mezocefaliczne (umiarkowane) lub brachycefaliczne (krótkogłowe). Przydatność wskaźnika głowowego została zakwestionowana przez Giuseppe Sergiego, który argumentował, że morfologia czaszki zapewnia lepszy sposób modelowania pochodzenia rasowego.

W formie patologicznej, brachycefalia nazywana jest zespołem płaskiej głowy i wynika z przedwczesnego zespolenia szwów wieńcowych lub z deformacji zewnętrznej. Szew wieńcowy łączy kość czołową z dwiema kośćmi ciemieniowymi czaszki. Kości ciemieniowe tworzą górę i boki czaszki.