Powierzchnia ciemnokrwista, fioletowoczerwona, winnoczerwona, brązowofioletowoczerwona, w stronę brzegu pomarańczowowinna, rdzawa, winna, środek prawie zawsze dość gwałtownie zmienia kolor na białawy, kremowy, ochrowy, cytrynowokremowy, zielonkawoochrowy, czasami miejscami lekko oliwkowobrązowy, a często nawet występuje ciemniejszy pierścień pomiędzy brzegiem a środkiem, jak u gołąbka tureckiego (Russula turci), zdarzają się też bardzo często formy blade, jakby wyblakłe, w których brzeg jest jedynie różowawy, brudny winnoróżowy; rzadziej zdarza się, że cała powierzchnia jest biaława z jedynie kilkoma bardzo bladobrunatnymi tonami czerwonawymi tu i ówdzie. Skórka oddzielająca się od 1/4 do 3/4 średnicy kapelusza, gładka, błyszcząca, w stanie wilgotnym lepka, rzadko trochę oprószona na środku. Blaszki Początkowo gęste i cienkie, później średnio gęste, z kilkoma blaszeczkami, ale często rozwidlone, przynajmniej przy trzonie, na starość mogą stać się mniej lub bardziej faliste, a nawet odstawać od wierzchołka trzonu, brzuchate i tępe z przodu, o szerokości 4–12 mm, jasno ochrowożółte, następnie jasnozłotożółte. Krawędzie cienkie, równe. Trzon Wysokość 2,5–10 cm, grubość 0,7–2 cm, często dość długi lub wręcz smukły, mocny, czasem górą szerszy i stopniowo zwężający się ku dołowi, początkowo pełny, potem trochę gąbczasty.