W dojrzałym wieku Kwintus rządził samorządami Cyrty i Wenerii. Po powrocie babki z Chorezmii wydzielił jej dożywocie z majątku, który przejął po swym, opuszczającym granice cesarstwa, bracie, a który w innym razie uległby konfiskacie. Po śmierci męża babki, Anulina, oskarżonego o zdradę stanu, jego majątek uległ konfiskacie. Pod koniec życia stał się nędzarzem, zbiegiem i przestępcą. W 292 roku ciężko zranił kilku kolegów z senatu Cyrty. Uciekł wówczas, wraz z Lolią Urbiką, w góry numidyjskie, by się przeobrazić w bandytę. Powrócił później w granice cesarstwa jako biskup chrześcijański.
Kwintus Bassus miał z wdową po Bassusie dwóch synów:
również Kwintusa, znanego jako Senecjo i Gajusa, zwanego Basjanusem.
Odniesienia historyczne Kwintus Bassus pojawia się w powieści jako ojciec dwóch synów Senecjona i Basjana, którzy odnieśli zawrotny sukces, by następnie gwałtownie upaść. Senecjo był wysokim urzędnikiem na dworze cesarza Wschodu, Licyniusza. Basjanus poślubił Anastazję, przyrodnią siostrę cesarza Zachodu, Konstantyna. Po jego zwycięstwie w 312 nad Makscencjuszem miał zostać ogłoszony cezarem i objąć rządy nad Italią. Projekt ten, dzięki staraniom Senecjona, znalazł uznanie u cesarza Wschodu Licyniusza. Do jego realizacji jednak z niewiadomych przyczyn nie doszło. Źródła nie są w tej kwestii ze sobą zgodne.