Veli Can zdawał się w pierwszym rzędzie interesować przedstawieniami figuralnymi i poza postaciami peri jest on kojarzony z wieloma obrazami młodych mężczyzn i kobiet.
Chociaż miał swój początek podczas rządów Sulejmana (1520-1566), który obdarzał Şahkulu szczególnymi łaskami, styl saz osiągnął swoje apogeum za panowania Murada III (1574-1595), kiedy powstały takie dzieła jak album (murakka) skompilowany dla sułtana w 1572-3 (Österreich. Nbib., Cod. Mixt. 313). Murad był najważniejszym patronem stylu i jego śmierć w 1595, wraz z postępującą degradacją dworskich warsztatów w dobie rewolucji cen, doprowadziła do upadku stylu. Po 1600 saz przestał być istotny, chociaż wykazał się nadzwyczajną odpornością. Ponieważ stał się właściwie równoznaczny z wielkim dniami Imperium Osmańskiego był przedmiotem świadomych prób ożywienia, dla przykładu w płytkach Pawilonu Bagdadzkiego Pałacu Topkapı w latach 30. XVII wieku lub malowanej drewnianej dekoracji Nowego Meczetu ok. 1663. Niezliczone oprawy i przyciski do papieru utrzymywały tradycję żywą aż do XIX wieku włącznie, a jego szerokie rozpowszechnienie pozostawiło ślady tak odmienne jak dekoracje Pokoju z Aleppo czy wzorzyste jedwabie bizarre tkane we Francji na początku XVIII wieku.
Galeria
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Sztuka osmańska Kategoria:Kierunki w sztuce Kategoria:Ornamenty