Powierzchnia winnofioletowa, czerwonawa lub różowawa, krwistaoczerwona, bardzo rzadko czarnofioletowa w środku, generalnie barwy takie występują tylko na krawędziach lub w nieregularnych obszarach, większość powierzchni, a szczególnie środek, jest jasnooliwkowy, matowo zielonkawobrązowy, ciemnooliwkowy, płowożółty, zielonkawo żółty, następnie w trakcie rozwoju ponownie zaczyna blednąć i przechodzi w blado zielonkawoszary, brudno szarawobiały, z kilkoma tylko małymi plamkami tu i ówdzie czerwonawymi lub fioletowymi. Skórka przyrośnięta, dająca się oddzielić co najwyżej do połowy promienia kapelusza, w stanie wilgotnym wilgotna i lepka, po wyschnięciu błyszcząca, nieco chropowaty lub szorstki na środku. Blaszki Początkowo dość gęste, później rzadsze, cienkie, z dość licznymi blaszeczkami, a także mniej lub bardziej rozwidlone i zespolone przy trzonie, nieco zbiegające, ale w miejscu przyczepu karbowane, szerokość 4-8 (13) mm, początkowo sierpowate, lekko łukowaty i mlecznobiałe, później bardziej tępe, matowe ochrowokrememowe i przybierający odcienie ochrowe.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Russula exalbicans · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.