Andre Masson, Man Ray, Kurt Seligmann i Marcel Duchamp, a także Alexander Calder, Fernand Léger i Georgia O’Keeffe. Grafiki były śmiałe i zdecydowanie wyróżniały się na tle innych amerykańskich czasopism. Czasami wspólne logo View (stosowane domyślnie w czcionce Bodoni) było projektowane przez artystę. Okładka Isamu Noguchiego z 1946 roku to doskonały przykład tej transformacji, gdzie litery View stały się elementami rzeźbiarskimi, czytającymi się po przekątnej i otaczającymi rzeźbę na środku okładki.
Format magazynu Zmiana formatu z tabloidu na standardowy magazyn drukowany na wysokiej jakości papierze z kolorowymi stronami zwiększyła koszty produkcji, które nie pokrywały całego nakładu, wynoszącego maksymalnie 3000 płatnych egzemplarzy w cenie od 35 centów do 1 dolara, w zależności od numeru. Aby utrzymać regularne kwartalne wydawanie, Ford zaakceptował stosunkowo drogie reklamy mody i perfum oraz książek, czasopism i innych wydarzeń kulturalnych. Zastępca redaktora, Parker Tyler, odpowiadał za typografię i projektowanie graficzne View, tworząc wyrafinowany wizerunek graficzny na równi z Minotaurem, a jednocześnie unikalny dla View.